Wouter Snoei (26-8-1977) en Wouter Kalkhoven (1-6-76) zijn al ruim 15 jaar samen actief in de muziek. Als ze 7 resp. 8 jaar oud zijn, ontmoeten zij elkaar op de muziekschool, waar Kalkhoven gitaar speelt en Snoei harp. In 1991 betreden zij het pad der electronica, als ze met een Roland JV 80 synthesizer en het MacClassic-programma gaan experimenteren. Hun studio neemt in omvang toe, evenals hun ervaring met componeren. Eind ’95 resulteert dit in de eerste release van Wouter Snoei (samen met een bevriende dj, Nills) op Outland Records. Op 4 november ’95 volgt het eerste live-optreden onder de naam x(eptional, tijdens de ‘First Born Party’ in Club 114 in Amsterdam. Dit succesvolle concert leidt tot meer data, waaronder een optreden tijdens het oudejaarsfeest in de Amsterdamse Roxy.

In de loop van 1996 komen de Wouters in contact met Steve Green, resident-dj van hun favoriete clubavond, Lucid Interval in de Mazzo. Hij plaatst een track (‘The Dark Waves’) op de eerste Lucid Collected EP. Dit gaat gepaard met live-optredens in de Mazzo en de release van een eigen EP ‘Présence’ op Lucid Recordings. Ondertussen brengt Wouter Snoei samen met Nills nog een paar platen uit op Outland/Spiritual Records, waarvan één nummer terechtkomt op de soundtrack van ‘Naar De Klote’.
x(eptional sluit een contract met Primordial Publishing. Daarna volgt een muzikale ommezwaai. Tot dan toe is x(eptional met name bekend vanwege hun trance-techno sound, maar onder invloed van dj’s als Steve Green, Gary en Zki besluiten de Wouters dat hun toekomst meer richting breakbeats, drum ’n bass en triphop zal komen te liggen. De aanstekelijke funky grooves, die altijd al het kenmerk zijn geweest van de muziek van x(eptional, blijven gehandhaafd en krijgen via nieuwe releases nog meer gestalte.

In de eerste helft van ’97 legt x(eptional zich toe op live-optredens. Nuttige ervaringen worden opgedaan in kleinere clubs, maar ook in kernpodia als Effenaar, Paard, Doornroosje, Tivoli en Paradiso. Inmiddels heeft ook de harp zijn intrede gedaan. Tijdens live-optredens baart Wouter Snoei regelmatig opzien door zijn oude liefde met verve te bespelen.
In september ’97 wordt x(eptional overtuigend winnaar van de Grote Prijs van Nederland. De jury is unaniem van mening dat zij de beste en meest vernieuwende act zijn tijdens de dance-finale en dus het recht hebben om bands als Bonobo en Project 2000 achter zich te laten. Dit succesvolle jaar wordt afgesloten met een optreden op de Testlab-avond van Eddy de Clercq in Club de Ville (A’dam).

Februari ’98 komt de EP ‘The Wheel’ uit op Lucid Recordings en verschijnt een remix van Streamer’s ‘Blown Up’ op de eerste Quaint verzamel-cd. September ’98 volgt deelname aan de Heineken Crossover Awards. De track ‘Inflatable Trees’ verschijnt op de speciale cd. Voor deze gelegenheid wordt de band uitgebreid met drie violisten en een cellist. Het optreden in Paradiso pakt verrassend goed uit, hetgeen de jury doet besluiten x(eptional de 2e plaats toe te kennen, na The Postmen. Tijdens de finale-avond in de Melkweg geeft x(eptional een boeiende invulling aan het begrip ‘crossover’. Samen met het ‘ZAPP string ensemble’ komt de band tot een mooie integratie van klassiek met de eigen breakbeat/triphop/jungle sound.
Inmiddels speelt x(eptional niet meer met ZAPP samen, maar wel met contrabassist Frans van der Hoeven, die afkomstig is uit de jazzwereld.

In april 2000 staat x(eptional samen met Eboman, Speedy J en Human Beings op het programma tijdens de eerste editie van het Crosslinx festival in Muziekcentrum Vredenburg en het Enschedese muziekcentrum. Samen met een afsplitsing van het Asko-ensemble vertolken Wouter en Wouter drie van hun eigen tracks.

Tijdens het slotfeest van het Julidansfestival in Paradiso in juli 2000 maken zangeres Mariecke van der Linden en twee blazers van New Cool Collective eenmalig deel uit van de band. In 2001 en 2002 treedt x(eptional op met zangeres Tyrah Morena en contrabassist Frans van der Hoeven. Begin 2003 verschijnen twee tracks uit de studio van x(eptional op een verzamel-cd op het FonkyFibe-label van Rob Boskamp.